BİRKAÇ SORUM VAR

İnsan en çok öğrenemeyeceği şeyler için üzülüyor. 

Hani ulaşılmayanlar kıymetlidir ya hep!

Ondan sürekli nedenlerle boğuşuyor.

Peki neden elindekinin kıymetini bilmez insan?

Neden en büyük acıyı elinde olmayan şeyler için yaşar?

Ya da neden elde etmek için savaşmaz da sadece üzülür?

Gerçekten seviyor muyuz birbirimizi? Yoksa kullanıyor muyuz?

Peki ya kendimizi? Gerçekten seviyor muyuz?

Hayat kısa dostum!

Fark etmek için çok kısa!

Cesaret göstermemek için daha da kısa!

Ve hayat, gururumuz için harcanmayacak kadar değerli...

Kimisi korkaklığına gurur der, kimisi de egosuna...

Ama insanın kendine saygısı olduktan sonra attığı hiç bir adım onu gurursuz yapmaz ki.

Bilakis özgürleştirir, güven verir, tatmin eder...

Çoğu kez hatalarımızı, gururun arkasına saklayarak yaparız.

Peki mutlu olamadıktan sonra neyin önemi var?

İnsan isteklerini törpüleyerek nereye kadar yaşar ki?

Ha nefes alır verir elbet ancak sadece o kadarı...

İnsan en çok hangi duyguda tatmin olur peki?

Huzurda mı? Aşkta mı? Heyecanda mı? 

Hepsini aynı anda mı ister?

Peki ya vefa?

Neden herkes kendine beklerken  beklendiğini göremez?

Çok istersek olur mu ki?

Benim çokça oldu fakat buna rağmen olmaması da muhtemelmiş gibi...

İstersek iyi insanları çekebilir miyiz kendimize? 

Peki duayla mı? düşünerek mi?

Tamam tamam aynı şey ikisi de...

O zaman neden ümit etmeyi keseriz?

Neden hüzün bu kadar popüler?

İlgi görmek istediğimizden mi sürekli surat asarız?

Bilmez miyiz gülebilen insanların daha çok sevildiğini?

Peki sevilmek ise derdimiz neden surat asarız?

Bu arada gülebilen dedim.

Hakikaten marifet olduğundan öyle dedim. 

Allah'ın adaletine inanan herkes bilir ki dert herkese kaldırabileceği kadar verilir.

Kimisi bunu çözmeyi seçer ve çoğu kez dertlerine güler geçer.

Kimisi de kendine acımayı seçer.

Evet evet seçer! Herkesin kendi seçimi. 

Zira tersini iddia etmek ilahi adalete aykırı.

Bu yüzden gülebilmek, güçlü olmak bir seçimdir.

İşte tam da bu yüzen;

Ay nazar var üstümde'cilere,

Ben çok şanssızım'cılara

Yüzüm hiç gülmüyor'culara 

Anlatsam roman olur'culara rağmen

Güümseyin! Gülmek en güzel şey...